Ik werk als product manager bij een grote bank. Ik denk de hele dag na over gebruikerservaring, technologie en hoe je complexe dingen simpel maakt. En toch bouw ik in mijn vrije tijd ook dingen. Niet omdat het moet. Maar omdat ik het niet kan laten.

De aanleiding voor de meest recente sprong was Claude Code. Een tool die bijna dagelijks updates krijgt en die de manier waarop je software bouwt fundamenteel aan het veranderen is. Ik wilde begrijpen wat het kon — niet door er over te lezen, maar door er mee te werken.

Bijblijven door te doen

De wereld van AI-ontwikkeling gaat snel. Heel snel. En de enige manier om dat echt te begrijpen is door een praktisch probleem te pakken en te kijken hoe ver je komt.

Bij Kalplat.nl (neem vooral eens een kijkje) — een tool die Limburgs dialect transcribeert naar notulen — merkte ik hoe anders bouwen aanvoelt als je Claude als sparringpartner gebruikt. Niet als zoekmachine, maar als senior developer, als UX-adviseur, als compliance-check. Je maakt een keuze en gaat door. Het werkt bijna verslavend snel.

Zelfs vraagstukken waar ik normaal een specialist voor zou inschakelen — security, privacy, legal — kun je nu stap voor stap doorlopen. Niet als vervanging van expertise, maar als manier om de juiste vragen te stellen.

De laatste 5% is het moeilijkste

Afgelopen zondag was Kalplat voor 95% klaar. En toch staat die laatste 5% er nog niet. Het privacy statement dat nog even gecheckt moet worden. De URL-infrastructuur die goed moet staan voordat de eerste echte gebruikers testen. Kleine dingen die groot aanvoelen als je er moe van bent.

Tijd vinden naast een fulltime baan op werk en fulltime papa privé blijft het moeilijkste deel. Niet de techniek, niet de ideeën — de tijd.

De projecten die de finish niet haalden

Kalplat is niet mijn eerste side project. Spotmeister — een locatiegebaseerde quiz-app — leeft al jaren in mijn hoofd. Het idee was een drietrapsraket: eerst feitjes op locaties, dan quizjes en speurtochtjes, dan samenwerken met VVV’s en toeristische plekken. De eerste twee trappen zijn er. De derde staat nog steeds in de steigers.

Misschien haal ik die finish ooit. Misschien niet. Maar ik leerde er meer van dan van menig cursus.

Waarom ik toch doorbouw

De projecten die blijven plakken zijn de projecten die iets oplossen voor echte mensen. Een vriend die notulen typt voor zijn voetbalvereniging. Een heemkunde-vereniging die boeken catalogiseert. Een boer die zijn koeien wil kunnen volgen. Mensen in mijn omgeving met een concreet probleem.

Dat is mijn filter geworden: bouw ik iets waar iemand die ik ken morgen mee geholpen is? Dan ga ik verder. Anders niet.

Dank aan Claude voor de gestelde vragen hierboven en redigeren van mijn teksten.